در جود و کرم دست خدا هست حسن(ع)
دست همه را وقت عطا بست حسن(ع)
نومید نگردد کسی از درگه او
زیرا که کریم اهل بیت است حسن(ع)
بر خوان رحمت خداوند، امروز دست کریم تو ساقی سعادت است
و ما نه تشنه طهور که جرعه نوش ظهور رُخت به صف ایستاده ایم
در ضیافت الهی چهره زیبایت نقاب خلقت را گسست
یعنی که خداوند به وجود کریمت بندگانش را خواهد نواخت
تو مگو ما را بدان شه بار نیست
با کریمان کارها دشوار نیست
میلاد امام حسن(ع) مبارک
هر طرف می گذرم بانگ طرب می شنوم
زآنکه میلاد حسن، نور دل بوالحسن است
از حریم فاطمه در نیمه ماه صیام
چهره ماه حسن تابید با وجه حسن
حَسَن، آینه حُسن خداوندی است
تصویر زیبایی خداوند است که در صورت خاکی نقش بسته است
از بزرگواری کریم اهل بیت علیهالسلام به دور است که هنگام نیاز و حاجت کسی،
کرامت خویش بپوشاند و در انعام و اکرام به او بخل ورزد
پس دست التماس ما و دامان کریمانه او!
پانزده روز ریاضت را در این ماه طاعت
، یک نفس دویده ایم تا در بشارت ولادت او
مژده عشق بشنویم و مژدگانی مهر بگیریم
او که از اشراق مهربانیها طلوع کرده و در بستر بخشندگی، دامن گسترده است.
او که در اولین تصویر زمینیاش، تبسمی شیرین به آینه نگاه پدر و مادر هدیه داده است
او که اولین نواده نبوت است و نخستین زاده امامت
از نسل نور است و زاده خورشید، از تبار هدایت است و قافلهسالار مهر و امید
ماه دلآرای نیمه رمضان را،
پانزده روز است به انتظار نشستهایم و به کرامت ومهربانیاش محتاجیم
چقدر این دستان زخمخورده، به دستگیری کریم اهلبیت محتاج است
ای تو با قلبم صمیمی یا حسن / تو کریم بن کریمی یا حسن
داری از زهرا نشان یا مجتبی / مهربانی دل رحیمی یا حسن. . .
میلاد کریم اهل بیت مبارک
چو بر نیمه رسید ماه مبارک / بیامد لطفی از رب تبارک
شبر،نیکو خصال و ماه صورت / کریم و اسوه در زهد و بلاغت. . .
جوانان بهشت را سید است او / اگر تو طالب حلمی ز وی جو
منم محتاج لطف آل اطهر / شفاعت کن اماما روز محشر. . .
مژده ای دل نور چشم مرتضی آمد خوشآمد / شام میلاد امام مجبتی آمد خوش آمد
غم مخور ای دل که در ماه دعا و استجابت / بهر تأثیر دعا، روح دعا آمد خوش آمد. . .
رمضان، بهشت خدا شده ز گل جمال تو یا حسن
یم علم و حکمت و معرفت، نمی از کمال تو یا حسن
تو علی، تو فاطمه، تو حسن، تو حسین یا که محمدی؟
که عیان جلالت پنجتن، بُوَد از جمال تو یا حسن. . .
آمد چو به نیمه ماه پرفیض صیام / شد طلعت مجتبی عیان چون مه تام
با روی حسن خوی حسن جلوه نمود / فرزند ابوالحسن امام بن امام. . .
گویند که گرد مَه، زمین میگردد / دور فلک و عرش برین میگردد
خورشید، جمال مجتبی را دیده است / حیران شده است و این چنین میگردد
میلاد دومین اختر تابتاک آسمان ولایت مبارک
سلام ای حُسن عالمتاب، ای روح سحر سیما
سلام ای آیه مظلوم، ای غم، سوره زیبا
سلام ای دومین خورشید، ای روشنترین امید
بتاب ای عصمت روشن، بتاب ای عصمت زیبا
سرشار شمیم اهل بیت آمده است
شادی به حریم اهل بیت آمده است
جوشان شده است چشمه فیض خدای
میلاد کریم اهل بیت آمده است. . .