میخواهم برایت نامهای بنویسم... نامهای هر چند كوتاه... هر چند كه نتواند داغ دلم را بازگو كند... شاید اصلاً كلمات ساده من در شأن امام همامی چون شما نباشد... شاید...
بعضی وقتها دل آدم از بعضی چیزها میگیرد ... اینقدر دلتنگ میكند آدم را، كه اگر تمام بغضها و اشكهای عالم هم در دل و چشم آدم جمع شود، باز هم كم است... مثل همین داستان اهانت به حرم و حریم شما...
میدانید، كسی جز خود ما مقصر نیست. مایی كه ادعای حب ائمه را داریم...
چرا؟
چون شاهد لطیفههایی هستیم با موضوعیت ائمه اطهار، اما مهر سكوت بر لب میزنیم. شاهد مسخره کردن نام امامان خود هستیم، تمسخر لغت غضنفر (یکی از القاب امیرالمومنین) را میشنویم و حالا هم شاهد هتاكیهای دیگر هستیم؛ اما لام تا كام سخن نمیگوییم. بعد مینشینیم و میگوییم كه اگر در زمان ائمه اطهار بودیم، چه و چه میكردیم!... آری ما هم مقصریم... و شرمندهایم از این همه جفا كه در حق شما میكنیم...
میگویند:
هرگز به سمت خورشید خاک نریزید!
زیرا که خورشید، حتی خاکی هم نمیشود. اما آن که این خطا را مرتکب شده است، خودش از دریافت نور خورشید محروم میشود.
مگر انسانها میتوانند خورشید را خاموش کنند؟
بدون شک نمیتوانند.
مگر انسانها میتوانند دریای بیکران را خشک کنند؟
نه، هرگز نمیتوانند.
یا مگر انسانها میتوانند عظمت کوهها را زیر سوال ببرند؟
پاسخ روشن است، هرگز اینگونه نمیشود.
همانطور که خورشید خاموش نمیگردد،
دریای بیکران خشک نمیشود و عظمت کوهها هم کتمان نخواهد شد؛ بزرگی، عظمت و کرامت امامان و پیشوایان دین ما هم مخدوش نخواهد شد. اما سکوت ما در مقابل هتاکیهای گاه و بیگاه شیطانی، پاسخ مناسبی برای دشمنان دین نیست.